استقرار داخلی یک معماری است، نه یک مصالحه

پلتفرم‌هایی که برای ابر ساخته شده‌اند و بعد به استقرار روی زیرساخت خودِ سازمان منتقل می‌شوند، فرض‌هایشان را هم با خودشان می‌آورند. یک سرور لایسنس که باید به آن رسید. تله‌متری‌ای که اگر نرود کار می‌خوابد. وزن‌های مدل که هنگام اجرا دانلود می‌شوند. هرکدام در محیط متصل نامرئی‌اند و هرکدام در میدانی که راهی به بیرون ندارد یک نقص بازدارنده‌اند.

طراحی برای حالت کاملاً منفصل، از همان اول تصمیم‌های دیگری را تحمیل می‌کند. به‌روزرسانی به‌صورت بستهٔ آفلاین امضاشده می‌آید. مخزن مدل‌ها محلی و کامل است. هیچ وابستگی زمان اجرا به بیرون از شبکهٔ بهره‌بردار وجود ندارد، و این ویژگی آزموده می‌شود، نه اینکه ادعا شود.

فایده‌اش فقط مقرراتی نیست. پلتفرمی که وقتی لینک ماهواره‌ای قطع می‌شود به کارش ادامه می‌دهد، پلتفرمی است که میدان می‌تواند به آن اعتماد کند؛ و استنتاج در لبه که از یک قطعی جان سالم به در ببرد، از استنتاج ابری‌ای که نبرد ارزش بیشتری دارد.

هزینهٔ واقعی هم دارد. به‌روزرسانی‌ها کندترند. اشکال‌زدایی سایتی که نمی‌شود به آن دسترسی داشت سخت‌تر است و به تشخیص‌هایی نیاز دارد که به‌صورت فایل بیرون بیایند و آفلاین خوانده شوند. برنامه‌ریزی ظرفیت به‌جای کشسان بودن، ثابت است؛ پس گفت‌وگوی اندازه‌گذاری همان اول انجام می‌شود و باید درست انجام شود.

بده‌بستان‌ها همین‌هاست. بهتر است صریح گفته شوند تا اینکه استقرار روی زیرساخت خودی را رایگان جلوه بدهیم.