خط لولهٔ OCR اسناد میدانی
دههها گزارش، نمودار و نقشهٔ اسکنشده را به متن قابل جستوجو تبدیل میکند؛ اسناد فارسی و عربی و یادداشتهای دستنویس را هم شامل میشود.
همهٔ گزارشهای روزانهٔ حفاری بهرهبردار را میخواند و در چند ثانیه میگوید پیشتر در همین عمق و همین میدان چه اتفاقی افتاده است.
بیست سال گزارش روزانهٔ حفاری و گزارش پایان چاه، بهصورت PDF اسکنشده و فایل ورد در پوشهها مانده است. پاسخ دادن به «قبلاً در این سازند هرزروی داشتهایم؟» یک روز خواندن از مهندس میگیرد، پس این پرسش بیشتر وقتها اصلاً پرسیده نمیشود.
نتیجه این است که همان رویداد زمان غیرمولد در طول یک کارزار تکرار میشود و هزینهاش طوری ثبت میشود که انگار قابل پیشبینی نبوده است.
گزارشها از خط OCR عبور میکنند و بعد رویدادهای زمان غیرمولد به یک سابقهٔ ساختاریافته استخراج میشوند: عمق، مدت، دسته، زیردسته و شرح. دستهها بهجای متن آزادی که هر اکیپ نوشته، به یک طبقهبندی واحدِ میدان یکسانسازی میشوند.
یک رابط بازیابی به پرسشهای زبان طبیعی به فارسی، عربی، انگلیسی یا اسپانیایی پاسخ میدهد و هر پاسخ، گزارش و صفحهای را که از آن آمده ارجاع میدهد.
کیفیت استخراج پابهپای کیفیت اسکن میرود. ستون ملاحظات دستنویس، که در گزارشهای قدیمیتر رایج است و اغلب مفیدترین جزئیات را دارد، با دقتی بهمراتب کمتر از متن تایپی استخراج میشود؛ آن رکوردها بهجای اینکه بیصدا وارد شوند، «کماطمینان» علامت میخورند.
در صفحهٔ هر قابلیت، یک محدودیت واقعی نوشته شده است. فروشندهای که نتواند بگوید محصولش کجا تمام میشود، دربارهٔ اینکه از کجا شروع میشود هم راستش را به شما نگفته است.
دههها گزارش، نمودار و نقشهٔ اسکنشده را به متن قابل جستوجو تبدیل میکند؛ اسناد فارسی و عربی و یادداشتهای دستنویس را هم شامل میشود.
عددها را از دل گزارشها بیرون میکشد — عمق، نرخ، فشار، حجم، تاریخ — و در پایگاه داده مینشاند، هرکدام با پیوندی به همان صفحهای که از آن درآمده است.
دربارهٔ میدان خودتان به فارسی، عربی، انگلیسی یا اسپانیایی سؤال میپرسید و جوابی میگیرید که گزارش و شمارهٔ صفحهٔ منبعش را هم میگوید.
وقتی حرکت رشتهٔ حفاری دارد سخت میشود هشدار میدهد؛ معمولاً بیست تا شصت دقیقه پیش از آنکه کلاً گیر کند.
پیشنویس برنامهٔ جداری، گِل و مجموعهٔ تهچاهی یک چاه جدید را از تاریخچهٔ حفاری همان میدان تهیه میکند تا مهندس بازبینی کند.