خط لولهٔ OCR اسناد میدانی
دههها گزارش، نمودار و نقشهٔ اسکنشده را به متن قابل جستوجو تبدیل میکند؛ اسناد فارسی و عربی و یادداشتهای دستنویس را هم شامل میشود.
تشخیص میدهد هر سند چیست و به کدام چاه، میدان و تاریخ تعلق دارد تا آرشیو بهجای یک درخت پوشه، قابل پیمایش شود.
بایگانیها را هرکسی که بایگانی کرده سامان داده است: یک پوشه بر اساس سال، یکی بر اساس پیمانکار، یکی بر اساس حروف اول نام یک نفر. دو نسخه از یک گزارش در سه جا با سه نام نشستهاند و هیچکس نمیداند کدام نسخهٔ روز است.
دستهبندی، نوع سند را تعیین میکند و بعد تشخیص موجودیت، هر سند را به چاه، میدان، مخزن و تجهیزی که به آن مربوط است وصل میکند، از جمله تطبیق نامهای گوناگونی که یک چاه در طول زمان جمع کرده است. تشخیص نسخههای تقریباً یکسان، کپیهای اضافی را پیدا میکند و یک نسخهٔ مرجع پیشنهاد میدهد تا تیم سوابق تأییدش کند.
تشخیص موجودیت روی چاههایی که در طول تاریخ نامهای ناهمسان گرفتهاند سختترین بخش کار است و هیچوقت کاملاً خودکار نمیشود؛ سهمی از اسناد باقی میماند که رفع ابهامشان کارشناس سوابق میخواهد. سامانه همینها را بالا میآورد بهجای اینکه حدس بزند، چون سندی که به چاه اشتباه بچسبد از سندی که به هیچ چاهی نچسبد آسیب بیشتری میزند.
در صفحهٔ هر قابلیت، یک محدودیت واقعی نوشته شده است. فروشندهای که نتواند بگوید محصولش کجا تمام میشود، دربارهٔ اینکه از کجا شروع میشود هم راستش را به شما نگفته است.
دههها گزارش، نمودار و نقشهٔ اسکنشده را به متن قابل جستوجو تبدیل میکند؛ اسناد فارسی و عربی و یادداشتهای دستنویس را هم شامل میشود.
برای هر عددی در هر گزارشی به این پرسش پاسخ میدهد که «این عدد از کجا آمده»، و فهرست میکند چه دادهای وجود دارد و مالکش کیست.
تخلخل، اندازهٔ دانه و چگالی شکستگی را از عکسهای مغزه و تصاویر سیتی اندازه میگیرد، بهجای توصیفی که بیست سال پیش نوشته شده است.
برای هر چاه یک رکورد مرجع میسازد که بقیهٔ سامانهها با آن بخوانند؛ یعنی برای عمق چاه و سرسازند مخزن فقط یک جواب وجود داشته باشد.
دربارهٔ میدان خودتان به فارسی، عربی، انگلیسی یا اسپانیایی سؤال میپرسید و جوابی میگیرید که گزارش و شمارهٔ صفحهٔ منبعش را هم میگوید.