مسیر چاه و ضدبرخورد
مسیر برنامهریزیشده و واقعی چاه را در برابر همهٔ چاههای دیگر روی همان سکو، با احتساب عدم قطعیت پیمایش، بررسی میکند.
با تطبیق پیوستهٔ نمودارهای اندازهگیریشده با مدل زمینشناسی، چاه افقی را درون لایهٔ هدف نگه میدارد.
هدایت زمینشناسی یک کار تفسیر پیوسته است که در شیفت دوازدهساعته و با خستگی انجام میشود. تفسیر شیفتها با هم فرق میکند و هزینهٔ این اختلاف را چاه با از دست دادن تماس با مخزن میپردازد.
تطبیق دستی با نمودار شاخص آنقدر کند است که تا تصویر روشن شود، مته از نقطهٔ تصمیم رد شده است.
گامای اندازهگیریشده و مقاومت ویژه با همبستگی کشسان به نمودار شاخص چینهشناسی تطبیق داده میشوند و شیب ساختاری و موقعیت نسبی در لایه بهطور پیوسته حل میشود. چند فرضیهٔ موازی با احتمالِ هرکدام پیش برده میشود، بهجای اینکه زود به یک تفسیر واحد فروکاسته شود.
پیشنهادهای جهتدار فقط توصیهاند؛ تصمیم هدایت با کارشناس هدایت زمینشناسی و حفار جهتدار میماند.
این کار پیشروست. در مخزن لایهلایه با نشانگرهای مشخص خوب کار میکند؛ در هدف ناهمگن یا گسلخورده با تضاد گامای ضعیف، تفسیر مبهم میدهد و همین را هم میگوید، بهجای اینکه با اطمینان یکی را انتخاب کند. جای کارشناس هدایت را نمیگیرد و بهصورت حلقهبسته با سامانهٔ هدایت دورانی مستقر نمیشود.
در صفحهٔ هر قابلیت، یک محدودیت واقعی نوشته شده است. فروشندهای که نتواند بگوید محصولش کجا تمام میشود، دربارهٔ اینکه از کجا شروع میشود هم راستش را به شما نگفته است.
مسیر برنامهریزیشده و واقعی چاه را در برابر همهٔ چاههای دیگر روی همان سکو، با احتساب عدم قطعیت پیمایش، بررسی میکند.
بازههای معیوب آرشیو نمودارها را پیدا میکند و منحنیهایی را که هرگز ثبت نشدهاند بازسازی میکند تا میدان مجموعهای کامل برای کار داشته باشد.
جستوجو میکند که چاههای بعدی کجا باید حفر شوند، با گنجاندن امکانپذیری حفاری و محدودیتهای سطحی درون جستوجو، نه اعمال آنها پس از آن.
گِلی که در سازند ناپدید میشود، دربارهٔ سهولت حرکت سیال در سنگ چیزی به شما میگوید. این قابلیت همان سیگنال را میخواند، بهجای آنکه دورش بریزد.
پیشنویس برنامهٔ جداری، گِل و مجموعهٔ تهچاهی یک چاه جدید را از تاریخچهٔ حفاری همان میدان تهیه میکند تا مهندس بازبینی کند.