مدیریت دادهٔ مرجع چاه
برای هر چاه یک رکورد مرجع میسازد که بقیهٔ سامانهها با آن بخوانند؛ یعنی برای عمق چاه و سرسازند مخزن فقط یک جواب وجود داشته باشد.
مسیر برنامهریزیشده و واقعی چاه را در برابر همهٔ چاههای دیگر روی همان سکو، با احتساب عدم قطعیت پیمایش، بررسی میکند.
روی یک پد شلوغ، دادهٔ مسیر چاه در چند سامانه با مبناهای مرجع متفاوت پخش است، و بررسی ضدبرخورد به این وابسته میشود که کسی پیمایش درستِ چاههای مجاور را در نرمافزار درست بار کرده باشد.
برخورد، یک رویداد کنترل چاه است و میتواند دو چاه را با هم از بین ببرد.
همهٔ پیمایشها به یک مرجع ژئودتیک واحد یکسانسازی و روی رکورد مادر چاه ذخیره میشوند. ضریب جدایش با مدلهای خطای ISCWSA متناسب با هر ابزار پیمایش حساب میشود، تا یک پیمایش تکشات قدیمی، عدمقطعیت واقعی خودش را حمل کند، نه یک عدد خوشبینانه را.
هشدارها پیش از شروع حفاری روی مسیر برنامهریزیشده و حین حفاری، در هر پیمایش، روی مسیر واقعی فعال میشوند.
این محاسبه فقط بهاندازهٔ فرادادههای پیمایش چاههای مجاور قابلاعتماد است، و در میدانهای بالغ، نوع ابزار و بازهٔ اجرای چاههای قدیمی اغلب اصلاً ثبت نشده است. هرجا فراداده نباشد، محافظهکارانهترین مدل خطا را میگذاریم؛ نتیجه هشدارهایی است که بدبینانهاند نه غلط، اما این یعنی پدهای قدیمی هشدار بیشتری از یک میدان تازه تولید میکنند.
در صفحهٔ هر قابلیت، یک محدودیت واقعی نوشته شده است. فروشندهای که نتواند بگوید محصولش کجا تمام میشود، دربارهٔ اینکه از کجا شروع میشود هم راستش را به شما نگفته است.
برای هر چاه یک رکورد مرجع میسازد که بقیهٔ سامانهها با آن بخوانند؛ یعنی برای عمق چاه و سرسازند مخزن فقط یک جواب وجود داشته باشد.
وزنی که رشتهٔ حفاری باید داشته باشد و فشاری که پمپها باید بدهند را با عدد واقعی مقایسه میکند و اختلاف را نشان میدهد.
با تطبیق پیوستهٔ نمودارهای اندازهگیریشده با مدل زمینشناسی، چاه افقی را درون لایهٔ هدف نگه میدارد.
پیشنویس برنامهٔ جداری، گِل و مجموعهٔ تهچاهی یک چاه جدید را از تاریخچهٔ حفاری همان میدان تهیه میکند تا مهندس بازبینی کند.
جستوجو میکند که چاههای بعدی کجا باید حفر شوند، با گنجاندن امکانپذیری حفاری و محدودیتهای سطحی درون جستوجو، نه اعمال آنها پس از آن.