حجم درجای نفت و گاز با مونت‌کارلو
معادلهٔ حجمی را ده‌ها هزار بار روی توزیع‌های مثلثی اجرا می‌کند. نتیجه به جای یک عدد که انگار قطعی است، سه عدد P90 و P50 و P10 است.
مخزن
PVT با همبستگی‌ها
از روی وزن مخصوص، دما و فشار، نقطهٔ حباب، گاز محلول، Bo، گرانروی نفت و گاز، ضریب Z و Bg را می‌دهد. بقیهٔ ابزارهای مخزن هم از همین ماژول استفاده می‌کنند.
محاسبه دارد بارگذاری می‌شود…
این محاسبه داخل مرورگر خودتان انجام شد. هیچ‌کدام از عددهایی که وارد کردید جایی فرستاده نشد و چیزی هم ذخیره نشده است.
روش محاسبه
- نقطهٔ حباب و Rs و Bo از همبستگی استندینگ یا وازکز–بگز می‌آید. وازکز–بگز طبق تعریف خودش، وزن مخصوص گاز را هم به شرایط جداکنندهٔ 100 psig تصحیح می‌کند.
- گرانروی نفت از بگز–رابینسون می‌آید، هم برای نفت مرده و هم برای نفت اشباع. بالای نقطهٔ حباب هم تصحیح فشاری وازکز–بگز اعمال می‌شود.
- برای گاز: خواص شبه‌بحرانی از استندینگ، تصحیح CO₂ و H₂S از ویشرت–عزیز، ضریب Z از درانچاک–ابوقاسم و گرانروی از لی–گونزالس–ایکین.
- بالای نقطهٔ حباب، Bo ثابت نمی‌ماند؛ با تراکم‌پذیری نفت وازکز–بگز کم می‌شود.
استانداردهای مرتبط
کجا دیگر جواب نمی‌دهد
همبستگی استندینگ روی 105 نمونه نفت سبک کالیفرنیا برازش شده و وازکز–بگز روی حدود 6000 اندازه‌گیری از بازه‌ای وسیع‌تر ولی باز هم متعارف. بیرون از این بازه‌ها، یعنی برای نفت سنگین، نفت فرّار، یا گاز با CO₂ و H₂S بالا، خطای بیست تا چهل درصدی در نقطهٔ حباب عادی است و خطای گرانروی از آن هم بیشتر. یک گزارش PVT آزمایشگاهی از سیال واقعی خودتان از همهٔ این همبستگی‌ها معتبرتر است. اگر چنین گزارشی دارید، همبستگی‌ها را با آن تنظیم کنید و خام به کارشان نبرید.
ابزارهای مرتبط
موازنهٔ مواد گاز، P/z
فشار مخزن و تولید تجمعی را وارد کنید تا گاز درجا را از محل برخورد خط با محور تولید بخواند. مقدار z در هر نقطه جداگانه حساب می‌شود و ثابت فرض نمی‌شود.
غربالگری روش‌های ازدیاد برداشت
ده روش ازدیاد برداشت را با خواص مخزن و سیال شما می‌سنجد و برای هر کدام می‌گوید دقیقاً کدام معیار ردش کرده است.
فشار حداقل امتزاج‌پذیری
فشار حداقل امتزاج CO₂ و گاز خشک را با سه همبستگی مستقل حساب می‌کند و اثر ناخالصی گاز تزریقی را هم اعمال می‌کند. اختلاف بین این سه را هم نشان می‌دهد و با میانگین‌گیری پنهانش نمی‌کند.