آزمایش افزایش فشار (تراوایی و اسکین)

روش محاسبه

• زمان هورنر یعنی (tp + Δt)/Δt که روی محور لگاریتمی در برابر فشار چاه بسته رسم می‌شود. نقطه‌های زمان‌های دیر، همان خط راستِ جریان شعاعی را می‌سازند.
• تراوایی از شیب همان خط به دست می‌آید: k = 162.6·q·B·μ/(m·h).
• اسکین: s = 1.151·[(P₁hr − Pwf)/m − log₁₀(k/(φμct·rw²)) + 3.2275]. مقدار P₁hr را از روی خط برازش‌شده می‌خوانیم، نه از روی خود داده.
• مقدار p* از امتداد دادن همان خط تا زمان هورنر برابر 1 به دست می‌آید. افت فشار روی اسکین هم برابر 0.87·m·s است.

کجا دیگر جواب نمی‌دهد

تحلیل هورنر سه چیز را فرض می‌کند: مخزن همگن است و هنوز به مرزی نرسیده، پیش از بستن چاه نرخ ثابت بوده، و خطی که برازش کرده‌اید جریان شعاعی است نه ذخیره‌سازی چاه و نه اثر مرز. آزمایش‌های واقعی معمولاً دست‌کم یکی از این‌ها را نقض می‌کنند. ضمناً p* فشار متوسط مخزن نیست؛ برای رسیدن به آن باید تصحیح متیوز–برونز–هازبروک را بر اساس شکل ناحیهٔ زهکشی اعمال کرد و این ابزار چنین کاری نمی‌کند. جای خط شعاعی را نمودار مشتق مشخص می‌کند؛ نمودار نیم‌لگاریتمی به تنهایی را می‌شود تقریباً به هر چیزی برازش کرد. برای همین انتخاب بازهٔ برازش را به خودتان سپرده‌ایم.